SinterStress

Sinterklaastijd. Enig. Gezelligheid. Een overdaad aan chocoladeletters, (gevuld) speculaas en andere versnaperingen.

Ik ben zo’n meisje dat wel vindt dat de surprise die je maakt ook moet passen bij de persoon voor wie je hem maakt. Bij mij geen stoomboten, boeken van Sinterklaas of opgevulde zwarte pieten. Nee.
Ik had een idee.

Het werd een vogel. Want, zo had ik in al mijn genialiteit bedacht, mijn moeder houdt van vogels. (Is ook echt zo!)
En dan zou ik als cadeau een levende kanariepiet kopen. Een oranje, geen geel. Want dat was een pietje zoals moeders hem kreeg toen ze op zichzelf ging wonen. Leuk.

En ondertussen werd ook het surprise idee bedacht: een vogel, bekleed met een gele boa (ze hadden geen oranje) en dat zou dan helemaal leuk worden en met een cadeautje erin en met een dingetje dit en een zusje zo.

Nou niet dus he.

Het resulteerde in een agressieve zondagmiddag, waarbij alles onder de veren en behanglijm zat, behalve die vogel.
En waarop ik dus even later, toen de veren er toch enigszins op zaten, besloot om de vogel te ‘stylen’ met haarspray.
What was I thinking?

De vogel zag er uiteindelijk uit als roadkill. Nee, dat is eigenlijk nog een te groot compliment. Als.. ehm ja. Een pluizig (lelijk) ding.
Het werd nog ietsjes beter na het toevoegen van een grote snavel en vleugels, maar het idee in mijn hoofd was zeker niet in praktijk gekomen.

De opluchting was enorm toen ik zag dat de surprise vrij snel aan de kant werd geschoven, en moeders danig geëmotioneerd oranje kanarie Piet* ontmoette in de garage. (Die had ik uit voorzorg dus maar niet IN die surprise gestoken, dat snapt u)


Kijk, dit is hem dus.

 

 

 

 

 

 

Volgend jaar maar nog een poging doen om te maken wat in mijn hoofd zit.

Ga ik nu even veren stofzuigen uit de koelkast.

* Hij heet ook echt kanarie Piet. En het is een kanariepiet. Ja. Genialiteit zit in de familie, zo merkt u.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *