De nieuwbouwdoostransformatievorderingen

Nieuwbouwdoostransformatievorderingen. Da’s al een verdomd lekker scrabblewoord op zich.

Nieuwbouwdoostransformatievorderingen, dat is tegenwoordig een van de weinige dingen waar ik nog aan kan denken. En er aan werken uiteraard. Want joh, een klus is het wel hoor, dat inrichten van een nieuwbouwwoning. Dat heeft uiteraard vast ook iets te maken met het feit dat de nieuwe woning bijna 3 keer zo groot is als de huidige en dus echt heeeeel maar dan ook heeeeel veel muren heeft. En die moesten allemaal behangen worden.

Ze zeggen wel eens dat mensen met een kind nergens anders meer over kunnen praten, maar onderschat de categorie ‘net-nieuwbouwwoningbezitters’ niet hoor. Ik ben er zo een. Ik kom er maar gewoon voor uit. De standaard gesprekken gaan hier over schuttingen, behang, dekkende of niet-dekkende muurverf en de optimale dikte van behanglijm. Op een ‘vrije’ avond bezoek ik de lokale bouwmarkt of dichtstbijzijnde Ikea-vestiging alwaar ik me oriënteer op dingen als gebroken witte-opdekplaatjes voor stopcontacten en de maximale mogelijke lengte van gordijnrails (3.85 meter maar! naja!).

De liefste bouwt o-ve-ral stopcontacten, wegwerkmogelijkheden voor kabels en kwam recent aanzetten met een internetstekkerdoos met 24 ingangen ‘gewoon voor de zekerheid’. Je kunt het maar hebben. We hebben in ieder geval al genoeg stopcontacten voor 24 mogelijke laptops. Dat scheelt.

 

De nieuwbouwdoos en de toekomstige naaikamer

In januari van 2012 kwamen lief en ik op het lumineuze idee dat het -mede vanwege de aangekondigde sloopplannen voor de huidige ghettoflatwoning- wellicht tijd was om op zoek te gaan naar een eigen stulpje.
De zoektocht ving aan. En hoezeer we ook gecharmeerd waren van bestaande woningen, er was altijd wel ‘wat’. Vreemde locatie (naast torenhoge flat), vreemde vochtplekken (huuuu!), vreemde buurt (daar woonden we al, check!), of teveel verbouwingsnoodzakelijkheden maakten dat we ons oriënteerden op nieuwbouw.

Inmiddels hebben we ons liefkozend genoemde ‘nieuwbouwdoosje’ in ons officiele bezit.
Ik ben al druk bezig met de oriëntatie op een van de belangrijkste ruimten in het huis: mijn naaiwalhalla.
Was eerst de planning om dit te realiseren in een van de kleinere slaapkamers, inmiddels is het plan alweer gewijzigd.
Het wordt de zolder. Mijn domein. Ruimte om al mijn stof en wol en apparaten en spullen uit te stallen. Met genoeg tafelruimte en licht.
Met hysterisch behang. (Oh wacht, dat gebruikten we beneden ook al..)
En alle bandjes en kantjes en dingetjes geordend, zodat ik goed kan zien wat ik ook alweer heb. Ik ben benieuwd hoe dit uitpakt..

Hysterisch ‘pin’ ik allerlei ideeën op Pinterest die ook maar enigszins het predikaat ‘naaikamer’ waardig zijn. En ik bezin me over de wens voor een extra dakraam voor meer licht. En hoe lang het bureau moet zijn waar ik aan wil zitten. En hoeveel stopcontacten mijn lief wel niet moet maken om mijn Pfaffje en Berninaatje aan te sluiten. Er is laminaat gekocht. De groene dakplaten zijn al wit. Het ruikt naar potentie. Potentie om een van de fijnste ruimtes in mijn nieuwbouwdoosje te worden.

Van het resultaat zal ik te zijner tijd uiteraard wat foto’s plaatsen.

 

De uitdaging: een jaar lang geen nieuwe kleding: kwartaaloverzicht 1

Het begin van het jaar 2013 bracht mij veel dingen, waaronder nieuwe inzichten.
Een van die nieuwe inzichten kwam tot het voornemen om heel 2013 geen nieuwe kleding voor mezelf te kopen.
De reden? Legio.
De belangrijkste?
– Het bespaart me geld, wat ik dan vervolgens kan investeren in m’n nieuwe (in aanbouw zijnde) huis.
– Het is milieubewust, want ik koop geen nieuwe, milieuvervuilende kleding.
– Ik heb een chronisch ruimtegebrek in m’n huidige woning. Dus nieuwe kleding kan er eigenlijk echt niet bij. (tenzij ik iets weggooi, maar daar ben ik dus nogal slecht in)

Dus in navolging van een aantal bekende blogsters raakte ik geinspireerd door dit idee, en besloot de volgende spelregels op te stellen:

– Ik koop in heel 2013 geen nieuwe kleding, afgezien van (indien noodzakelijk!) onderkleding en schoenen.
–  Ik mag wel tweedehands kleding kopen bij kringloopwinkels, of kleding zelf maken van (vintage) stoffen. De doorloopsnelheid is hiervan echter zo langzaam dat ik waarschijnlijk een heel jaar vooruit kan zonder enorme bergen stof te kopen. (O, wacht.. waarom kocht ik dan die hele berg lappen?! :P)
– Mijn huidige kleding draag ik af en gooi ik weg, doe ik naar de kringloop indien niet meer passend of naar mijn zin, of vermaak ik tot andere kledingstukken.

Ik stimuleer ondertussen mijn eigen micro-economie door besparingen, en de Nederlandse economie wordt ondertussen nog genoeg door mij gestimuleerd door de aanschaf van allerhande andere zaken (zoals een huis), dus twee vliegen in een klap. 🙂

Ik had verwacht dat dit echt een enorme opgave zou zijn.
Eigenlijk valt het wel mee.
Het lijkt wel of het universum met mij is; in de kringloopwinkels tref ik de afgelopen maanden pareltjes van vintage kleding aan. Het zo gewenste oversized gebreide vest waar ik op kwijlde op internet vond ik in een gelijkende versie voor 3 euro bij de kringloop.
Ik vond er eveneens een schattig rood blousje, een bloemenjurkje en een retro bloemenrokje. Allen voor een paar euro.

Waar ik eerst urenlang kon shoppen op het internet bij grote ketens zoals H&M en Zalando kan ik me nu echt de koning te rijk voelen met een kringloopvondst. Ik besteed geen tijd meer aan het retourneren van pakketten en bijbehorende ritjes naar het postkantoor, tranentrekkende e-mailconversaties over het terugstorten van betaalde bedragen en stress omdat het pakket weer eens kwijt is geraakt in de post/op de straat/bij mijn brievenbus/bij een van mijn duistere buren is bezorgd.

Het voelt als een bevrijding. Geen drukke winkelstraten en slecht verlichte paskamers meer. Ik gooi zonder moeite de nieuwste folder van H&M bij het oud papier. Ik houd tijd over om dingen te naaien, breien en haken.
Ik ontdek “nieuwe” kledingstukken achterin mijn kast waarmee ik weer nieuwe combinaties maak. Of ‘pimp’ een bestaand vestje met strijkvelours tot een nieuwe.

De uitdaging gaat me goed af, dus ik heb hem uitgebreid. De doelstelling die erbij komt is om ook zoveel mogelijk cadeautjes te geven die zelfgemaakt zijn.

Ik begon al met een setje kraamcadeautjes: van een paar reststukjes stof naaide ik een wikkeljurkje. Ik maakte van een restje fleece een schattige muts met oortjes en haakte van wol die ik had liggen een mutsje met fluo bloemen.

En het voelt goed!

Het kraamcadeautje 🙂

 

 

 

 

 

Stoffig blogje

*PFFFFFFFF* *blaast stof van het blog*

Enig, zo’n blog. Ik leer mezelf er wel steeds meer door kennen. Blijkt dat ik meer een lezer ben dan een schrijver. En dat is nog wel eens lastig met een eigen blog en site. Of eigenlijk saai.

Creatief ben ik nog steeds. Of misschien wel meer. Maar ik ben dus eigenlijk niet zo ‘delerig’ (met één L ja, één!) (Ik ben ook niet dellerig, maar daarover later wellicht meer)
Momenteel ontdek ik nog meer creatieve kanten aan mezelf. Na lange tijd rotzooien met twee oude naaimachines, veel gevloek en getier, en uiteindelijk een defecte naaimachine die helemaal vastliep nam ik een besluit. Er kwam een nieuwe naaimachine. Gewoon uit de winkel. Ik ging investeren.
Dat investeren, daar blijk ik dus echt een natuurtalent in te zijn. Na een zoektocht op internet ontstond een wensenlijstje en kwam ik al snel uit op een Pfaff naaimachine, met boventransport.

Uiteindelijk werd ik na wat onderhandelingen de nieuwe trotse eigenaresse van een Pfaff 150 select en een Bernina 1100D lockmachine.

Dit is m dan he!

 

 

 

 

 

 

Ik ben superblij! Het naaien ging nog nooit zo soepel en snel. Dus ik lockte al een t-shirt, een kussensloop en wat prulletjes.
Op de lijst staan nu nog een wollen jas met groene voering, een werelbolrokje, de constructie van een wollen slaapzakje, het afmaken van een dekbedovertrek een wollen rokje en een onderrok. Dat zou ik binnen een dag moeten kunnen maken met de nieuwe apparatuur. Zou je zeggen dan he.

Ik zal beloven wat vaker hier te kijken (en ook nog iets te posten, anders wordt het ook zo saai).
Wellicht kan ik dan wat posten over andere stoffigheden, namelijk die onder de naaimachine kunnen 😉

Carrie

 

SinterStress

Sinterklaastijd. Enig. Gezelligheid. Een overdaad aan chocoladeletters, (gevuld) speculaas en andere versnaperingen.

Ik ben zo’n meisje dat wel vindt dat de surprise die je maakt ook moet passen bij de persoon voor wie je hem maakt. Bij mij geen stoomboten, boeken van Sinterklaas of opgevulde zwarte pieten. Nee.
Ik had een idee.

Het werd een vogel. Want, zo had ik in al mijn genialiteit bedacht, mijn moeder houdt van vogels. (Is ook echt zo!)
En dan zou ik als cadeau een levende kanariepiet kopen. Een oranje, geen geel. Want dat was een pietje zoals moeders hem kreeg toen ze op zichzelf ging wonen. Leuk.

En ondertussen werd ook het surprise idee bedacht: een vogel, bekleed met een gele boa (ze hadden geen oranje) en dat zou dan helemaal leuk worden en met een cadeautje erin en met een dingetje dit en een zusje zo.

Nou niet dus he.

Het resulteerde in een agressieve zondagmiddag, waarbij alles onder de veren en behanglijm zat, behalve die vogel.
En waarop ik dus even later, toen de veren er toch enigszins op zaten, besloot om de vogel te ‘stylen’ met haarspray.
What was I thinking?

De vogel zag er uiteindelijk uit als roadkill. Nee, dat is eigenlijk nog een te groot compliment. Als.. ehm ja. Een pluizig (lelijk) ding.
Het werd nog ietsjes beter na het toevoegen van een grote snavel en vleugels, maar het idee in mijn hoofd was zeker niet in praktijk gekomen.

De opluchting was enorm toen ik zag dat de surprise vrij snel aan de kant werd geschoven, en moeders danig geëmotioneerd oranje kanarie Piet* ontmoette in de garage. (Die had ik uit voorzorg dus maar niet IN die surprise gestoken, dat snapt u)


Kijk, dit is hem dus.

 

 

 

 

 

 

Volgend jaar maar nog een poging doen om te maken wat in mijn hoofd zit.

Ga ik nu even veren stofzuigen uit de koelkast.

* Hij heet ook echt kanarie Piet. En het is een kanariepiet. Ja. Genialiteit zit in de familie, zo merkt u.

(M)(H)aaksels

Het is alweer een tijdje stil op het blog. De verwachting was dat het in de herfst dusdanig weer zou zijn dat ik meer tijd zou maken voor het updaten en het klaarmaken van de echt website. Niet dus. Het weer verwart me. Dat kost tijd. Want moet je nu zonder of toch met jas naar buiten? Hang ik de vetbollen vast op of smelten die dan van hitte uit elkaar ipv vogels te voorzien van voer? Kan de was nog buiten hangen? (Antwoord: Nee: er hangen smeltende vetbollen op het balkon)

Ondanks al deze levensvragen die een mens aardig druk kunnen houden is het me gelukt het project van de brandweerrode sjaal af te ronden. Om het setje compleet te maken haakte ik er een eveneens brandweerrood mutsje met bloem bij.
Hartstikke leuk geworden!

 

 

 

 

 

 

 

Omdat ik binnenkort ga assisteren bij de haakworkshop ‘Mutsen maken Mutsen’ ben ik nog meer aan het oefenen geslagen. Met mutsen haken dus. Het resulteert in een aantal mutsjes deze week. En een nieuwe muts voor de man in de maak.

 

 

 

 

Tablet

Vroeger, als men het bovenstaande woord las, dacht men slechts in de richting van de geneesmiddelenbranche.
Tegenwoordig worden er ook dunne multimedia apparaatjes mee aangeduid.
Het kan tot wat verwarring zorgen. Zo ervaarde ik vandaag met een krasactie van de supermarkt:

De eerste kriebel bereikte mijn maagstreek toen ik het tweede lot open kraste en daar in plaats van het gebruikelijke  ‘helaas’ het woord ‘gefeliciteerd!’ zag staan. Met de afbeelding van de BMW (wie kan die niet gebruiken) in mijn achterhoofd begon ik driftig verder te krassen.

 

Ik kon een licht euforisch gilletje onderdrukken toen ik ‘u heeft een tablet’ las. Wel wat vreemd dat de kleur direct na het woord ‘tablet’ werd gedefinieerd, maar hee, een kleinigheidje, daar doe ik niet moeilijk over. Wit is namelijk niet mijn kleur, maar bij gratis tablets is daar niets mis mee, besloot ik al krassend.

Hoe groot was dan ook de teleurstelling toen ik zeg dat het ging om de volgende prijs:

 

Ik kan het gelukkig relativeren met de gedachte dat ik wel erg van witte chocolade hou. Dat en het feit dat ik nog een statiegeldbonnetje in m’n broekzak vond, zorgen toch wel voor spannende momenten volgende week bij het boodschappen doen.

Tablet. Chocolade. Ja zo kon ‘ie natuurlijk ook nog. 🙂

Bramen

viereneenhalve kilo bramen plukten we zaterdagmiddag in het zonnetje. In de Egmondse Duinen. Dat was heerlijk. (Tot het moment dat ik zondagochtend wakker werd met een stramme rug en benen als een 94-jarige, maar dat nemen we voor lief ;))

Die bramen werden vervolgens gewassen en ingekookt…

Paniek! Er waren niet genoeg lege potten in huis! Dus we togen op zondagmiddag naar de dichtstbijzijnde geopende supermarkt voor potten…

We kochten daar dan maar de goedkoopste appelmoes… Een ander alternatief was er even niet..

De man had gelukkig geen problemen met het verorberen van al die appelmoes 😉

En voila! Dit is het eindresultaat. Bramenat van eigen bodem.
De Jam volgt nog.

Wat is bramenat??
Bramenat is een term van mijn oma. Ik weet eigenlijk niet of het wel officieel bestaat. Anyway. Het is eigelijk het uitgekookte sap van bramen. Nadat je dit hebt gekookt, kun je het inmaken met wat custard en suiker, en dan krijg je een heerlijke zoete bramensaus voor over vla, ijs en wat je eigenlijk maar wilt. Nostalgisch lekker!

Hoe maak ik bramenat?
Dat is niet moeilijk: De bramen inkoken met een klein laagje water op de bodem van de de pan, totdat de bramen roze van kleur worden. Vervolgens zeef je de bramenresten uit het sap en vul je potten met het hete sap tot de rand. Even omkeren, en klaar!
NB. Dit proces neemt wel vrij veel tijd in beslag. (Uitkoken, zeven, uitkoken, zeven, nog meer zeven, de keuken schoonmaken na al dit uitkoken en spetteren, u snapt het)
De tijdsinvestering is het echter meer dan waard! Ha!

De Brandweerrode sjaal

Er was eens een meisje dat wilde graag een brandweerrode sjaal.
Omdat ik de beroerdste niet ben, zocht ik een niet-kriebelend wolletje (op verzoek!) en ging voor haar aan de slag.

Het begin was even zoeken naar een mooi steekje naar wens. Maar vervolgens kreeg de sjaal al snel zijn vorm.

 

 

De fotografievaardigheden werden er niet beter op, maar de sjaal werd wel veel langer.

Kijk! Dit kan al bijna om de nek van het lieve meisje.

Als je een product bestelt bij studioblabla word je door middel van foto’s en berichtjes op de hoogte gehouden van de voortgang van jouw product. Van ieder product is er dan ook maar één! Handgemaakt met liefde en uniek.
Heb je interesse in een van de handgemaakte producten? Neem dan contact met mij op.

Carrie(at) studioblabla.nl